15 – 17 mei 2026
Eindelijk was het zover: hét trainingsweekend in de Ardennen. Voor velen hét moment waar naar uitgekeken werd. Niet alleen vanwege de kilometers en hoogtemeters, maar vooral vanwege het samen zijn, het teamgevoel en de laatste voorbereiding richting Oostenrijk.
🚛 De aftrap: samen op weg
Op 15 mei begon het avontuur al vroeg. De vrachtwagen werd ingeladen en vertrok rond 13:00 uur richting de Ardennen, terwijl de twee busjes pas om 16:00 uur zouden vertrekken. Op Heliomare verzamelde iedereen zich en meteen zat de sfeer er goed in. Je voelde aan alles: dit weekend wordt bijzonder.
De vrachtwagen kwam eind van de middag aan en het uitladen begon rustig. Het voelde direct weer als thuiskomen. Dat warme gevoel werd compleet gemaakt door de ontvangst van Hans zoals altijd gastvrij en vertrouwd.
🍝 Aankomst = gezelligheid
Terwijl de busjes nog onderweg waren, werd er alvast boodschappen gedaan en gekookt. Perfect getimed, want toen de rest aankwam stond het eten al klaar. Een lange tafel, gedekt voor 14 mensen, goed eten en veel gelach dit zijn de momenten die je bijblijven.
De avond verliep ontspannen: sommigen zochten op tijd hun bed op om uitgerust te zijn voor de volgende dag, terwijl anderen nog even fanatiek hun muziekkennis testten met een potje Hitster. Gezelligheid op en top.
🌄 Dag 2: fietsen, klimmen en genieten
De volgende ochtend ging om 08:00 uur de wekker. Met nog wat slaperige ogen begon de dag rustig. Mechteld kwam aan en ging samen met Hans op pad voor verse boodschappen voor het ontbijt.
Na het ontbijt was het tijd om ons klaar te maken voor waar we voor gekomen waren: handbiken in de Ardennen. Brood mee in de tas, gelletjes verstopt in de jas en bidons gevuld klaar voor vertrek. En misschien nog wel het mooiste: de weersvoorspelling was goed. Geen regen in zicht!
⛰️ Op pad: de Ardennen op z’n best
De Ardennen lagen er prachtig bij. Fris groen, rustige wegen en die bekende, uitdagende klimmetjes. Na een korte reparatie kon ook Roy weer aansluiten en werd het tempo hervat.
Dit was dé generale repetitie voor de HandbikeBattle. De routes waren uitdagend en mooi uitgestippeld. Iedereen reed zijn eigen rit, op zijn eigen tempo. Soms kwam je elkaar tegen even een praatje, een aanmoediging en soms was je alleen met je buddy, genietend van de rust en de omgeving.
💪 Tot het gaatje (en eroverheen)
Langzaam maar zeker stroomden in de middag de deelnemers weer binnen. Moe, uitgeput, maar met een grote glimlach. Dit was waar we het voor deden.
Onder de overkapping, bij een vuurtje, werd de dag nabesproken. De sterke verhalen kwamen vanzelf:
- “Die ene klim…”
- “Dat laatste stuk…”
- “Ik dacht echt dat ik niet meer kon!”
Met een kacheltje aan, een biertje erbij en een plankje kaas en worst ontstond er iets moois. Hier groeide het team. Iedereen kon zichzelf zijn, en dat was misschien wel het mooiste van alles.
🔍 Kleine avonturen en grote gezelligheid
Alsof het nog niet genoeg was, gingen Roy en Willem nog even op pad met de metaaldetector. En met succes! Meerdere euromunten werden gevonden verloren schatten die weer boven kwamen.
De avond werd afgesloten rond het kampvuur. Er gingen letterlijk hele kasten hout doorheen, maar dat maakte de sfeer alleen maar beter. De gesprekken werden dieper, de lach harder en de verbinding sterker.
En ja… toen sommigen naar bed gingen, ging het feestje in de keuken nog even stilletjes door. Precies zoals zo’n weekend hoort te zijn.
🚴♂️ Laatste dag: nog één keer knallen
De volgende ochtend begonnen we met kleine oogjes aan het ontbijt. Maar er stond nog één rit op het programma en niet zomaar eentje.
Een steile klim, inclusief haarspeldbocht, wachtte op ons. Precies het soort uitdaging waar je sterker van wordt. En opnieuw hadden we geluk met het weer: droog, fris en perfect om te fietsen.
Wat opviel? Iedereen had stappen gemaakt. Zowel fysiek als mentaal was er groei zichtbaar. Dit weekend had echt bijgedragen aan de voorbereiding richting Oostenrijk.
🙌 Afsluiting
Na de lunch werd het huis gezamenlijk schoongemaakt ook dat hoort bij teamgevoel. Daarna stapten we in de busjes terug naar Wijk aan Zee.
De terugweg werd wat drukker, maar dat gaf ook tijd om alles even te laten bezinken. Toen we aankwamen, namen we afscheid van elkaar met een goed gevoel.
❤️ Dankbaar en vooruitkijken
Een speciaal dankjewel aan Hans, voor zijn gastvrijheid en het thuisgevoel dat hij ons keer op keer geeft. Dat maakt deze plek zo bijzonder.
We kunnen terugkijken op een fantastisch weekend:
- ✅ Veel kilometers
- ✅ Serieuze hoogtemeters
- ✅ Teamgevoel dat sterker is dan ooit
- ✅ En vooral: heel veel plezier
En nu… begint het echt dichtbij te komen.
⛰️ Over een paar weken staan we in Oostenrijk.
🍻 Maar eerst: de uitzwaaiborrel op 18 juni.
We zijn er klaar voor. 💥
